Przedślubna gorączka part 2!

Paznokcie zrobione,
rosół wstawiony,
gulasz na obiad na kilka dni dla nas- jest.
Resztę dni będziemy jeść pomidorową. Taki jest plan.

We wtorek wyjeżdżamy do Polski.
Plan jest prosty.
Ja jadę do siebie do domu- mam do ogarnięcia jeszcze kombinezon na następny dzień, buty do niego, paszport i dowód dla Mikiego bo kończy mu się w listopadzie, tata wymyślił sobie jeszcze jakiś kurs tańca dla nas, ech... Do tego fryzjer, farbowanie włosów, brwi. A na to wszystko jakieś 24h.
Bo w piątek wyjeżdżamy już do Czarka, do Łodzi, bo właśnie tam odbędzie się nasz ślub.

Ślub- dużo zostało do zrobienia i załatwienia. Czarek ma całą listę którą także przekazałam jego mamie. Już mu nie ufam odnośnie takich rzeczy. ON NA WSZYSTKO MA CZAS. Niby pierdoły ale diabeł tkwi w szczegółach.

Nie stresuje się. Szczerze mówiąc ani się nie cieszę, ani nie jestem podekscytowana. Chcę to mieć już za sobą i odzyskać moje życie. Chcę znowu się nie denerwować, co chwilę się przypominać, znowu odsuwać wszystko co mnie drażni na bok i nie musieć mieć z tym nic wspólnego. Chcę mieć czas na wycieczki. Nie mówiąc o pieniądzach.

Odnośnie ślubu to nie wiem już o czym zapomniałam, co mam, czego nie. Sama się w tym wszystkim pogubiłam. Dzisiaj byłam, mam nadzieję, na ostatnich ślubnych zakupach. Mamy ramki, prezenciki dla dzieci. Myślałam, że nie dotaszczę tego do samochodu... Jeszcze Mikołaj uderzył głową w słup i ma guza.

A, a odnośnie Czarka aresztowania- wyszedł z lotniska i zapalił e-papierosa na przystanku. Wylądował za to na komisariacie. Da się? Da się. O dziwo, ja mu nic nie piszę, za to jestem w szoku, że on co chwilę dzwoni, co chwilę pisze. Chyba bawią się dobrze. No i fajnie. Ja bawię sie wyśmienicie.

W praniu, z odkurzaczem w ręku. Została tylko pościel do prania iiii w sumie możemy jechać. Dzisiaj byłam strasznie produktywna. Teraz muszę się tylko zmobilizować żeby złożyć pranie, które wyschło, wyciągnąć torby i nas spakować. BO CZAREK MA CZAS. Szkoda, że ja go nigdy nie mam. A i jeszcze muszę powsadzać grafiki do ramek. Wszystko projektowałam i drukowałam sama i jestem z tego dumna. Kasa zostaje w kieszeni, a w sumie odprężało mnie to.

Może powstawiam jakieś zdjęcia naszych gotowych pierdół weselnych jeżeli ktoś wykaże zainteresowanie.

Dobra, koniec siedzenia, czas żeby usiąść i zrobić to co trzeba.

A jutro dzień lenistwa.

A! No tak! Dzisiaj w Polskim sklepie kupiłam sobie piwo. Doskonały umilacz czasu.