Życie za granicą- tęsknota za domem.

Uważam, że decyzję o wyjeździe podjęłam bardzo odpowiedzialnie.
Przemyślałam wszystkie za i przeciw i przygotowałam siebie, Mikiego oraz C. na część przewidywalnych rzeczy, które mogły się zdarzyć i na problemy jakie mogą nas spotkać.
Z perspektywy czasu stwierdzam, że rok przygotowań do wyjazdu jest czasem odpowiednim na to przedsięwzięcie.

Tylko czy da się przygotować swój umysł na tęsknotę za domem i przyjaciółmi?
Czy da się od tak wskoczyć w nową wodę i nie odczuć skutków i różnic?

Nie da. Mimo, że żyjemy w dalszym ciągu w Europie i większość rzeczy powinna być taka sama lub co najmniej bardzo podobna - jednak nie jest. I czuje się to na każdym kroku.

Głupie wyjście na zakupy różni się drastycznie.
Serek wiejski jest inny, a chleb smakuje zupełnie inaczej. Czekolada ma inny smak, w pobliskim sklepie nie ma ulubionego Danio Mikołaja. No i płaci się w innej walucie więc jak stwierdzić czy robi nas ktoś w bambuko czy nie?
W przepisie jest napisane, że trzeba dodać śmietanki 12%, a tu do wyboru single albo double i co z tym fantem?

Wieczorem nie ma z kim zostawić Mikołaja ponieważ nie ma babci więc zostajemy w domu. Bo gdzie mam iść sama? Do kogo? Z kim wyjść skoro swoje przyjaciółki zostawiłam w Poznaniu?
Do kina w trójkę nie pójdziemy- bariera językowa.

Ba! Wsiąść sama w samochód wsiądę i pojadę. Do Tesco, Aldiego czy Asdy. Nigdzie dalej bo zwyczajnie się boję. Inna strona drogi, inaczej się skręca, inne znaki, a niektóre ronda to totalny kosmos. Kto to widział żeby robić potrójne ronda? Poza tym zauważyłam, że tu nie ma dróg prostopadłych i równoległych. Więc nie jest jak w Polsce, że jak się pomylisz to skręcisz w następną przecznicę i dojedziesz do celu. Nic bardziej mylnego. Źle skręcisz to często droga poprowadzi Cię do innego hrabstwa. Kosmos. A ile razy już pomyliłam stronę drogi i wyjechałam komuś na "czołówkę" to nie zliczę.

Nie pójdę do parku poznać nowych koleżanek- bariera językowa. Mimo, że rozumiem i umiem pogadać na wiele tematów w języku angielskim z tyłu głowy ciągle mam myśl, że mam inny akcent, inaczej wymawiam słowa, a oni to słyszą, a ja jak zaczynam się bardzo starać zaczynam się plątać, mylić i denerwować.

Brakuje mi mamy, mimo, że mnie denerwuje i stwierdzam, że jestem już w takim wieku i na takim etapie życia, że zwyczajnie nie jestem już w stanie mieszkać z mamą- tęsknię za nią. Tęsknie, że nie mogę wsiąść w samochód i za 30 min, godzinę, dwie czy trzy być w domu. Pogadać, wypłakać się, ponarzekać i z nową siła i energią wrócić do siebie. Z gołąbkami czy zrazami na jutrzejszy obiad.

Tęsknie za tym, że gdy pokłócę sie z C., bo tak, kłócimy się, nie mogę trzasnąć drzwiami i wyjść do kogoś ochłonąć bo gdzie mam iść? Mam koleżanki ale to nie to- narzekamy sobie ale głupio mi stanąć przed jej drzwiami z moim problemem. Każdy ma swoje i po co kogoś karmić cudzymi w dodatku takimi, na poziomie problemów pierwszego świata. I może ktoś uzna to za śmieszny problem ale ja go mam już od prawie dwóch lat. A na spacer nie pójdę bo zazwyczaj... pada.

Pada, ciągle pada. Non stop pada. Ma to plusy- wyspa jest niesamowicie zielona i piękna. Ale cholera ile może padać?

Wiem, inni mają gorzej. Ale każdy pracuje na to, żeby mieć lepiej, prawda? Nikt sam, z własnej nie przymuszonej woli nie idzie tam, gdzie miałby gorzej. Chyba, że jacyś męczennicy, prawda?